Lieve berenvrienden,
Daar gingen we weer! Mijn echtgenoot en ik waren helemaal klaar voor ons volgende avontuur: Zuid-Holland! De koffers zaten in de auto, de berenbuikjes waren gevuld en de route was uitgestippeld. Op naar nieuwe ontdekkingen! Maar nog voordat we Zuid-Holland hadden bereikt, gebeurde er iets wat niet op onze planning stond…
PANG, PRUTTEL, PRUTTEL… en stil! Onze auto besloot er op de A4 ineens mee op te houden. Daar stonden we dan. Mijn echtgenoot keek eens onder de motorkap, alsof hij met één blik het probleem wel even zou oplossen. “Geen zorgen, lieverd,” zei hij stoer. “Ik kijk wel even wat er aan de hand is.” Voor ik het wist, lag hij onder de auto. Even later kroop hij er weer onder vandaan, overal zaten bruine vlekken op zijn vacht. “En?” vroeg ik voorzichtig. “Heb je ontdekt wat er mis is?” Mijn echtgenoot keek naar zijn vieze poten en schudde zijn hoofd. We belden de ANWB en terwijl we wachtten besloten we alvast de belangrijkste koffer met de souvenirs en identiteitspapieren uit de auto te halen. Je weet tenslotte maar nooit hoe lang zoiets duurt.
Niet veel later kwam er een Volkswagenbusje aanrijden. Een vriendelijke medewerker stapte uit en stelde zich voor. “Goedendag, ik ben Ed de Bever. Ik kom jullie helpen!” Wat waren we blij hem te zien! Ed bekeek de auto en vroeg ons wat er allemaal was gebeurd. Maar toen zijn blik op onze koffer viel, bleef hij ineens staan. “Eh… zeggen jullie eens, waarom zit daar een bot in die koffer? En wat doet die toverstaf erbij?” Ik moest lachen. “Dat zijn souvenirs van onze reisavonturen door Nederland! We verzamelen herinneringen aan alle provincies die we bezoeken. En geloof me, daar zitten soms de gekste dingen tussen!” Ed moest lachen en vond onze berenreis geweldig. Helaas kon hij de auto niet meteen maken en moesten we afgesleept worden naar een garage. Ed begreep als geen ander dat ons avontuur niet zomaar kon stoppen vanwege autopech. “Luister,” zei hij. “Mijn broer Willem de Bever heeft een eigen garagebedrijf. Ik zorg ervoor dat jullie auto daarheen wordt gebracht. Dan komt het vast allemaal goed!”
Even later werden we met een sleepwagen naar de garage gebracht. Daar stond Willem ons al op te wachten. Hij bekeek de auto, pakte zijn gereedschap en hees onze auto met behulp van katrollen meteen omhoog. Mijn echtgenoot keek met grote ogen toe. “Zo, dat gaat snel!” Willem glimlachte. “Bij ons geldt: klaar terwijl u een kop koffie drinkt!” Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. Ed kon ook wel een koffiepauze gebruiken. Terwijl Willem aan de auto werkte, dronken wij gezellig koffie en vertelden we Ed alles over onze avonturen. Na een tijdje zakte de auto weer netjes naar beneden. De reparatie was klaar en we konden onze koffers opnieuw inladen. Ik bedankte Ed en Willem hartelijk voor hun hulp. Wat begon als een flinke tegenvaller, was dankzij deze twee bevers toch weer een bijzonder avontuur geworden.
Mijn echtgenoot startte de motor. Hij bromde tevreden en liep alsof er niets was gebeurd. “En nu écht naar Zuid-Holland!” riep mijn man. We vervolgden onze reis. Want berenvrienden, één ding hebben we inmiddels wel geleerd: zelfs als je onderweg pech krijgt, kan er zomaar een mooi verhaal ontstaan. Op naar Zuid-Holland, met een gerepareerde auto, een paar nieuwe vrienden en weer een avontuur voor in ons reisdagboek!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten